Werken in de TBS-kliniek: Werken in de TBS

Werken in de TBS-kliniek: Werken in de TBS: "Het had een droom moeten zijn die was uitgekomen voor Johan. Vaak, als hij in de buurt van het Twentse Haaksbergen was, nam hij de afslag na..."

Werken in de TBS

Het had een droom moeten zijn die was uitgekomen voor Johan. Vaak, als hij in de buurt van het Twentse Haaksbergen was, nam hij de afslag naar de Duitse grens en reed naar het imposante zwaar bewaakte gebouw dat leek op een vesting. Het werkte bij Johan als een lap op een rode stier, tot hij zijn stoute schoenen aantrok, belde voor een baan en al voor de volgende dag werd opgeroepen voor een sollicitatiegesprek.

Vier stevige vrouwen zaten naast elkaar aan de tafel toen Johan het kantoor binnenstapte en hij wist dat het met voorbedachte rade was gedaan. Er restte hem niets anders dan voor de dames te gaan zitten. Het zweet parelde op zijn voorhoofd toen hij ruim een uur later het kamertje uitstapte. Een kwartier later werd de deur geopend en de opgestoken duim die er vanachter verscheen bevestigde dat hij de proef had doorstaan.

Johan had zich een surrealistisch beeld gevormd van hoe de kliniek er van binnen zou uitzien.De koude en vochtige cellen bleken luxe en warme kamers te zijn, voorzien van een televisie en computer.Groot waren zijn ogen geweest bij het zien va een zwembad, sportzaal, fitnessruimte en de werkplaats voor houtbewerking die was voorzien van de modernste machines en gereedschappen. Elke woon-afdeling had een eigen bar, eethoek, zithoek en recreatiehoek waar een wedstrijdbiljart stond. Op de afdeling voor de vrouwen mocht hij nog geen kijkje nemen want dat had zo zijn redenen die Johan wel kon raden.

Het is link en het blijft link. Werken met een psychiatrische patient die vastgeketend zit aan een fragiel stel hersens. Het overkwam Johan in de tweede maand. Hij was druk bezig met het ontwerpen van een klein project, toen hij voelde dat er iemand naast hem kwam staan. Vanuit zijn ooghoeken keek hij in de ogen van patient die een hand achter zijn rug verborgen hield.
Een knipoog van zijn collega bevestigde het gevaar en het aftellen was begonnen. De seconden leken minuten tot de man werd overmeesterd. Achteraf hoorde Johan dat hij een priem verborgen hield in zijn rechtermouw.

Tegen de regels in van het protocol, zat Johan als enige begeleider aan de koffietafel met twee zedendelinquenten. De twee mannen praatten over kinderen op een niveau van beneden alle peil en iets binnen in de hulpverlener knapte. Woest als hij was sloeg hij de kopjes en de koeken van de tafel en dirigeerde de pedofielen naar hun afdeling. Vijftien minuten later stond hij op het matje van de directeur die het bij een vermaning liet, Als uit een boze droom ontwaakt kwam Johan tot het bewustzijn in wat voor een wereld hij werkte. De wereld van de TBS-patient met zijn rechten en plichten. Een wereld vol met bescherming en luxe en tevens de mogelijkheid om de maatschappij tot aan het einde te omzeilen. 700 euro was het bedrag, per patient, dat door de overheid werd gereserveerd en betaald werd door de belastingbetaler,
Diezelfde avond nog pakte hij de telefoon, toetste het 06 nummer in van zijn voormalig leidinggevende.
"Hallo, Greetje..ik, 9 uur morgenvroeg? Jazeker ben ik op tijd!"