Vanmiddag zat ik met mijn collega in de pickupbus en eer we er erg in hadden praatten we over de Oostenrijkse psychopaat, Adolf. Niet over zijn daden, daar was al genoeg over geluld.
Nee, we hadden het er over hoe hij tot deze gruweldaden was gekomen.
Van 'kortsluiting in de bovenkamer, van de trap gevallen en een klap van de wieken van de molen,' kwam bij mij de herinnering naar boven van een documentaire, die ik had gezien en ging over het leven van de jonge fanaat.
Adolf was in zijn jonge jaren vernederd.
Vernederd door zijn vader, leraren en uiteindelijk door de critici van een kunstacademie in Wenen, waar hij was verwijderd wegens gebrek aan talent.
De jongeman belandde op de straat en wist te overleven door het dragen van tassen van rijke Joden, die hem geen blik waardig gunden.
Er moet iets geknapt zijn bij Adolf, in die tijd.
Toen Duitsland in oorlog kwam met Frankrijk, greep hij zijn kans en meldde hij zich vrijwillig aan bij het Duitse leger.
De rest van het verhaal kennen we.
Nu is mijn vraag.
Kunnen we het Adolf kwalijk nemen dat hij 'uit zijn dak' is gegaan?
TBS was er in die tijd nog niet.
Kunnen we 'uberhaupt' iemand veroordelen, die zijn gram haalt voor een stuk gemaakt leven?
